EDSA at 40: May Bisa Pa Ba sa Kabataan?

Noong 1986, nagtipon ang milyon-milyong Pilipino sa People Power Revolution sa kahabaan ng Epifanio de los Santos Avenue. Walang armas. Walang dahas. Dasal, rosaryo, tapang, at paniniwala na kaya ng taumbayan ang pagbabago.

Pinatalsik ang diktadura ni Ferdinand Marcos. Naupo si Corazon Aquino. Naibalik ang Kongreso. Naitatag ang 1987 Constitution. Bumalik ang malayang media. Para sa maraming Pilipino noon, malinaw: nanalo ang demokrasya.

Grabe. Iyon ang kwento ng henerasyon ng ating mga magulang at lolo’t lola.

Pero ngayon, 40 years later, tanong ng kabataan: nakuha ba talaga natin ang ipinaglaban noon?

EDSA sa Mata ng Gen Z

Sa Gen Z, ang EDSA ay hindi alaala. Isa itong lesson sa Araling Panlipunan. Isang holiday. Isang post sa social media tuwing February 25.

Sa totoo lang, marami sa kanila mas iniintindi ang presyo ng bilihin, trabaho, mental health, at future nila kaysa political history. Hindi biro ang renta. Hindi biro ang tuition. Hindi biro ang competition sa trabaho.

May mga kabataang aktibo, oo. May mga nagra-rally, nagvo-voice out online, nagfa-fact check. Pero marami rin ang nagsasabing, “Pare-pareho lang naman ang nasa itaas.” May pagod. May disillusionment.

At dito pumapasok ang masakit na reflection.

Kung ang EDSA ay para sa accountability, bakit may political dynasties pa rin?
Kung ito ay para sa fairness, bakit ramdam pa rin ang inequality?
Kung ito ay para sa transparency, bakit uso pa rin ang misinformation?

Hindi ito galit. Ito ay honest question ng bagong henerasyon.

Gen Alpha: Digital na ang People Power?

Ang Gen Alpha — mga batang lumaki na may tablet at TikTok — iba ang mundo. Hindi na kalye ang unang arena ng laban. Kundi algorithm.

Para sa kanila, ang “people power” ay pwedeng hashtag, viral video, online petition. Ibang anyo. Ibang bilis. Ibang battlefield.

Pero ang prinsipyo? Pareho pa rin dapat:
• Pananagutan
• Katotohanan
• Pagkakaisa
• Karapatan ng mamamayan

Kung hindi ito maipapasa nang maayos sa kanila, mawawala ang konteksto. At kapag nawala ang konteksto, madaling mabura ang aral.

Did We Really Get What We Wanted?

Kung usapan ay kalayaan magsalita — oo, mas malaya tayo ngayon kumpara sa ilalim ng batas militar.

Kung usapan ay halalan — regular at competitive ang elections.

Pero kung usapan ay systemic change — doon nagiging komplikado.

May progreso. May pagkukulang. May tagumpay. May pagkadismaya.

At habang nakaupo ngayon si Bongbong Marcos — anak ng dating pangulo — mas lalong naging emosyonal at divided ang diskurso tungkol sa EDSA. Para sa ilan, simbolo ito ng unfinished promise. Para sa iba, bahagi ito ng mas malaking political evolution ng bansa.

Hindi ito simpleng tama o mali. Ito ay repleksyon kung paano gumagalaw ang demokrasya sa paglipas ng panahon.

Why This Matters to Every Filipino

Ang EDSA ay hindi lang tungkol sa pulitika. Tungkol ito sa pamilya. Sa kinabukasan ng anak mo. Sa presyo ng bigas. Sa kung may trabaho ba ang graduate. Sa kung may tiwala ba tayo sa sistema.

Kapag nawalan ng tiwala ang kabataan sa proseso, mas delikado iyon kaysa anumang protesta.

Ang tunay na diwa ng EDSA ay hindi monumento. Hindi anniversary. Hindi kulay.

Ito ay responsibilidad.

Responsibilidad ng lider.
Responsibilidad ng media.
Responsibilidad ng bawat mamamayan.

Dahil ang demokrasya, hindi one-time event. Maintenance ito. Araw-araw.

Forty years later, hindi ang tanong kung buhay pa ba ang EDSA.

Ang tanong: handa ba tayong ipakita sa Gen Z at Gen Alpha na may saysay pa rin ang mga ipinaglaban noon?

Ikaw, sa tingin mo — natutupad pa ba natin ang diwa ng EDSA, o kailangan na naman ng bagong anyo ng People Power?

Roy Bato is the Founding President of the Kapisanan ng mga Broadkaster ng Pilipinas (KBP) CALABARZON Chapter and has been a dedicated broadcast journalist for 29 years. Roy Bato is also the CEO of IBS Media Group. Through powerful storytelling and fearless journalism, he champions truth, transparency, and the voice of every Filipino.

Visit www.RoyBato.com